Φωτογραφία Δρόμου vs Αλγόριθμος: Πώς γίναμε οι "σερβιτόροι" των Big Tech;

Θυμάστε την αθωότητα των πρώτων χρόνων; Τότε που το Facebook έμοιαζε με παγκόσμια γκαλερί; Σήμερα, αυτή η γκαλερί έχει αντικατασταθεί από ένα τσίρκο αλγορίθμων που διψούν για "engagement". Το σύστημα δεν ψάχνει πια για την τέχνη σου, αλλά για το πόση ώρα θα κρατήσεις τον χρήστη "κολλημένο" στην οθόνη.

Η Παγίδα του Carousel

Εδώ είναι που πολλοί πέφτουν στην παγίδα: ο αλγόριθμος λατρεύει τα carousels. Θέλει 10 φωτογραφίες μαζί για να αναγκαστεί ο άλλος να κάνει swipe. Αυτός είναι ο κυριότερος λόγος που δεν χρησιμοποιώ carousels.

Πιστεύω ακράδαντα ότι αν μια φωτογραφία δεν μπορεί να σταθεί μόνη της, καλύτερα να μην ποσταριστεί καθόλου. Αρνούμαι να "αποδυναμώσω" μια δυνατή στιγμή με εννέα μέτριες, απλώς για να κλέψω τρία δευτερόλεπτα παραπάνω από το χρόνο σας. Δεν κάνουμε slide-show από τις διακοπές μας· κάνουμε φωτογραφία δρόμου. Η φιλοσοφία μου είναι απλή: Δες μία εικόνα, αλλά δες την σωστά. Δώσε της τον χρόνο που της αξίζει να σου μιλήσει.

Η Φυσική Κατάληξη: Από το Pixel στον Τοίχο

Όταν μια εικόνα είναι αρκετά δυνατή ώστε να σταθεί μόνη της στο ψηφιακό χάος, τότε η εκτύπωση είναι η φυσική της κατάληξη. Αν μια φωτογραφία σου "μίλησε", τότε της αξίζει να βγει από τη φυλακή της οθόνης.

Τυπώνοντας μια δουλειά —είτε τυπώνοντας τη δική σου, είτε στηρίζοντας έναν δημιουργό με μια παραγγελία— κάνεις μια πράξη επανάστασης ενάντια στο εφήμερο. Δεν υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα από μια τυπωμένη εικόνα σε έναν αληθινό τοίχο. Είναι μια παρουσία που δεν αναβοσβήνει, δεν ζητάει likes και δεν εξαφανίζεται με ένα σκρολάρισμα.

Και για μένα, ως φωτογράφο, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να ξέρω ότι η δουλειά μου ξυπνάει τέτοια συναισθήματα σε κάποιον, ώστε να θέλει να τη βλέπει κάθε μέρα στον χώρο του. Αυτή είναι η πραγματική σύνδεση, η μοναδική που έχει σημασία.

Η Φωτογραφία Δρόμου ανήκει στον πραγματικό κόσμο. Εκεί που οι εικόνες έχουν υφή, βάρος και διάρκεια. Εκεί που κάποιος στέκεται μπροστά από ένα κάδρο και το κοιτάζει πραγματικά.